Wpisy z Luty, 2011

Papuga

21 lutego 2011

42Papuga jak każde inne zwierzę domowe potrzebuje należytej opieki i uwagi, jak również poświęcenia dużej ilości czasu. Także zanim zdecydujemy się na posiadanie takiego pupila musimy się liczyć, że nie jest to łatwe w hodowli zwierzę. Papugi są bardzo towarzyskie i zabawowe, potrzebują jednak kontaktować się z innymi osobnikami, gdyż samotne papużki, do tego na uwięzi nie będą szczęśliwe. Jeżeli nie mamy możliwości na większą ilość papug w domu, możemy się zdecydować na gadającego pupila, który nie musi przebywać w towarzystwie swoich śpiewających kolegów, ale za to potrzebuje stałego kontaktu, zabaw i rozmów z właścicielem. Papuga jak każde inne zwierzę domowe bardzo przywiązuje się do swojego opiekuna, za okazaną jej miłość i troskliwą opiekę, odpłaci nam tym samy i po krótkim czasie sami stwierdzimy, iż stała się ona naszym najlepszym towarzyszem i przyjacielem. Musimy pamiętać o regularnym czyszczeniu klatki ptaka jak również o zapewnieniu mu odpowiedniego miejsca do latania, jeżeli nie mamy na to warunków powinniśmy się zastanowić nad wyborem innego pupila. Na rybki w domu może pozwolić sobie prawie każdy, gdyż do życia potrzebują tylko czterech ścian, to znaczy akwarium, odpowiednio przygotowanej wody i stałego dostępu do pokarmu. Hodowla rybek nie należy do najtrudniejszych, jednakże trzeba pamiętać, że jak każde zwierzę domowe, potrzebują one poświęcenia czasu i uwagi. W naszym domowym, podwodnym świecie możemy mieć prawie wszystkie rodzaje rybek, należy jednak pamiętać o odpowiednim doborze gatunków, gdyż nie wszystkie będą chciały współżyć ze sobą, a co za tym idzie silniejsze gatunki będą toczyły wojnę z tymi o spokojniejszym usposobieniu. Decydując się a rybki musimy pamiętać o stworzeniu im odpowiednich warunków do życia, to znaczy zapewnić im zbliżone środowisko do tego w jakim żyją normalnie. Nie należy także pamiętać o regularnym czyszczeniu i wymiany wody w akwarium, gdyż zbyt brudna woda doprowadzi do zmniejszenia tlenu potrzebnego do normalnego funkcjonowania naszym pupilom co może doprowadzić nawet do ich śmierci. Po niedługim hodowaniu rybek zobaczymy, iż jest to zwierzę, które podobnie jak każde inne zwierzątko trzymane w domu, stanie się naszym najlepszym przyjacielem, który będzie cieszył nasze oczy w pochmurne dni, ale także będzie formą relaksu na co dzień. Świnka morska w ostatnich latach zyskała sobie dużą popularność wśród zwierząt domowych. Dzieje się tak dlatego, gdyż nie każdy z nas z powodu braku odpowiednich warunków lub tez braku czasu nie może sobie pozwolić na posiadanie psa. Świnka morska nie potrzebuje, aż tak dużo uwagi, a podobnie jak pies może stać się naszym najlepszym przyjacielem. Ponadto możemy ją spokojnie zostawić samą w domu i nie obawiać się, że narobi nam jakieś większe szkody, musimy tylko pamiętać, żeby zostawiać ją ze stałym dostępem do wody i jedzenia. Świnka jest zwierzątkiem o łagodnym i wesołym usposobieniu, ponadto może być świetnym towarzyszem zabaw dla naszych dzieci. Świnki szybko przywiązują się do swoich właścicieli i okazuje to nam prawie na każdym kroku swoim słodkim piszczeniem. Jak każde z zwierząt domowych pupil potrzebuje być wychowany w miłości, a na pewno odpłaci nam tym samym. Świnki są bardzo czystymi pupilami, myją się we własnym zakresie, nasza opieka sprowadza się tylko do wymiany jej ściółki, na której to załatwia większość swoich potrzeb.

Bogactwo

21 lutego 2011

1Bydło oznaką bogactwa W wielu miejscach na świecie miarą bogactwa jest liczba posiadanych krów. Dotyczy to szczególnie krajów, gdzie gospodarka rolna ma charakter pierwotny, a uprawa ziemi idzie w parze z hodowlą bydła. Wśród plemion Bantu można nawet kupić narzeczoną za odpowiednią ilość krów. Ludzie nazywają bydło lobola, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „posag pana młodego”. Zwyczaj ten zachował się nawet wśród społeczeństw krajów rozwiniętych, na przykład jak doniosła prasa, Nelson Mandela, prezydent Republiki Południowej Afryki, podarował w prezencie ślubnym swojej żonie, Samorze Machel, 60 dorodnych krów. Poszczególne rasy bydła domowego hoduje się dla mleka lub mięsa. Istnieją też rasy o użytkowaniu ogólnym mleczno-mięsnym. Do najbardziej znanych ras mlecznych należą duże i ciężkie krowy rasy holstein-friesian popularnie zwane holenderkami. Jak sama nazwa wskazuje, pochodzą one z Holandii. Znane są z tego, że dają więcej mleka niż pozostałe rasy krów. Zazwyczaj czarno-białe, zdarzają się również osobniki czerwono-białe. Szkocka krowa ayrshire, biała z brązowymi łatami, daje mleko bogatsze w składniki odżywcze, nadające się zwłaszcza do produkcji serów. Wyhodowana w Szkocji przyjęła się zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii. Krowy z Wysp Normandzkich – Guernsey i Jersey (popularne dżerseje) cenione są ze względu na wyjątkowo gęstą śmietankę zbierającą się na ich mleku. Trochę historii Bydło zostało udomowione ponad 9 tysięcy lat temu w Azji. Bawół wodny służył ludziom w Chinach i innych częściach wschodniej Azji już ponad 6 tysięcy lat temu. W tym samym czasie w Anatolu na obszarze dzisiejszej Turcji, udomowiono zwierzęta, od których pochodzą dzisiejsze krowy. Zebu udomowiono w starożytności w Azji. Jednym z przodków współczesnych krów był tur. Zamieszkiwał pierwotne lasy mieszane Europy. Najdłużej zachował się na terenie Polski i chociaż jako zwierzyna królewska objęty był ochroną -został wytrzebiony. Ostatni tur padł w 1627 roku. Krowy przynosiły tak wiele pożytku dawnym społeczeństwom, że wkrótce stały się przedmiotem kultu. Dotyczy to zwłaszcza byków, które czczono za ich ogromną siłę. Kult krowy spotykany jest w wielu religiach. Egipcjanie widzieli w nich ziemskie wcielenie bogiń – Hathor, Izydy, Nepthys i Nut. Pod koniec istnienia starożytnego Egiptu krowy, podobnie jak faraonowie, były mumifikowane. Stare celtyckie i germańskie legendy pełne są czarodziejskich krów i byków.

Puma

20 lutego 2011

12Wywodzący się z Afryki przodek geparda, obecnie żyjący na terenie Ameryki.Puma jest zwierzęciem zaliczanym do małych kotów i występującym w Ameryce, od Kanady po Patagonie. Mierzą one do dwóch metrów długości i ważą do siedemdziesięciu kilogramów. Samice są zdecydowanie mniejsze – około pięćdziesięciu kilogramów. W górach Ameryki spotykane są samce ważąca ponad sto kilogramów.Ssak ten jest drapieżnikiem żywiącym się głównie małymi ssakiem, które konsumuje zaraz po upolowaniu. W przypadki, kiedy uda mu się złapać duże zwierze, którego nie jest w stanie zjeść, chowa je. Pumy nie jadają z reguły nieświeżego miejsca, jednakże w przypadku, kiedy nie mają co zjeść, powracaj do schowanej zdobyczy.Ciąża pumy trwa około trzech miesięcy, na świat przychodzi do czterech małych kotów. Po urodzeniu są one ślepe i wymagają opieki samicy. Ich futro pokryte jest cętkami, a na ogonie mają czarne pierścienie. Usamodzielniają się mając dwa lata.Badania wykazały, że puma jest spokrewniona z żyjącym w Afryce i Azji gepardem. Można, więc przypuszczać, że przywędrowała do Ameryki mostem lądowym Beringa koło ośmiu milionów lat temu. Zwierzę przez stulecia bezpodstawnie posądzane o krwiożerczość.Zwierzę to występuje w kilku podgatunkach zajmując różne terytoria w Azji, Europie i Ameryce. W Polsce występuje w Puszczy Białowieskiej, na Mazurach i w Karpatach. Swoim wyglądem i rozmiarem bardziej przypomina psa. Osiąga długość ciała do stu trzydziestu centymetrów i waży do czterdziestu pięciu kilogramów. Prowadzi osiadły tryb życia, zasięg jego polowania obejmuje nawet tysiąc kilometrów. Żyje w lasach liściastych bądź iglastych, ważne jest jednak, aby to były duże kompleksy leśne, do których człowiek rzadko dociera. Ryś mieszka w starych pniach drzew, otworach skalnych, wykrotach. Jak większość kotowatych jest samotnikiem.Drapieżnik prowadzi nocny ryb życia, jednakże podczas dnia nie śpi tylko wygrzewa się w słońcu. Dieta rysia składa się z różnej wielkości ssaków, nie pogardzi jednak nawet owadami. Na dużą zwierzynę poluje głównie zimą. Mając wspaniały wzrok i słuch namierza ofiarę, bezszelestnie się do niej zbliża i będąc kilka metrów od niej kilkoma susami chwyta ją. Atakując sarnę lub inne wyższe zwierze rzuca się mu na szyję. Największy przedstawiciel rodziny kotów.Tygrys zmierzony wraz z ogonem osiąga cztery metry długości. Największe osobniki ważą do trzystu dwudziestu kilogramów. Tak jak większość przedstawicieli rodziny kotów tygrys jest samotnikiem. Jego futro zdobią pręgi na jasnym tle. Zwierzę poluje w cienistej, wręcz mrocznej dżungli albo gęstych suchych zaroślach, a takie ubarwienie umożliwia mu zbliżenie się i bycie niewidocznym. Tygrys bezszelestnie zbliża się do swojej ofiary i będąc około dziesięć do dwudziestu metrów od niej rzuca się jednym skokiem. Siła, z jaką tygrys atakuje ofiarę jest bardzo duża. Schwytaną ofiarę łapie za gardło i dusi. W przypadku, kiedy zwierzęciu nie uda się za pierwszym razem schwytać ofiary nie biegnie za nią, tylko czatuje na następną.Tygrysy łączą się co roku z inną samicą. Po okresie godowym zwierzęta rozchodzą się. Po około stu dniach ciąży samica rodzi do trzech małych. Kociaki po urodzeniu są ślepe, ale ruchliwe. Przez pierwsze tygodnie małe są uzależnione od matki, po pięciu tygodniach zaczynają interesować się mięsem.

5Mauritius był rajem nie tylko dla gołębi.Jego bardzo bogate poszycie sprawiało, że był także rajem dla świń. Spośród wszystkich zwierząt, sprowadzonych tu przez holendrów, ryjące w ziemi świnie wywarły na gnieżdżące się na ziemi ptaki najbardziej niszczący wpływ. Świnie nie tylko stanowiły konkurencję w zdobywaniu pożywienia, ale rozprzestrzeniając się na wyspie mogły zakłócać stare jak świat wzorce godowe i rozrodcze. Oto dogłębne wyjaśnienie tragicznego wyginięcia wielkiego dodo. Świnie siały spustoszenie wśród gatunków, żyjących na wyspie. Nie mogąc chować młodych na ziemi, starzejąca się populacja dodo przeniosła się na wybrzeże i ograniczyła do małych wysepek. Odosobnione i starzejące się dodo zapadły w niepamięć. Dzisiaj ptak dodo otoczony jest podziwem, chociaż to wymarły gatunek. Często przecież nawet używa się określenia „martwy jak dodo”. W rzeczywistości ptak ten był gatunkiem ponadprzeciętnym, doskonale przystosowanym do środowiska. Jego jedynym bakiem był zwykły niedobór liczebności, poza tym nie mógł znieść agresji nowo przybyłych zwierząt. Dalsze dzieje dodo budzą szczególne kontrowersje. Wielu naukowców zastanawia się, czy przybyli na Mauritiusa Holendrzy rzeczywiście zmietli z powierzchni ziemi pokaźnego dodo. W 1662 roku, czyli sześćdziesiąt cztery lata od odkrycia wyspy przez Holendrów kolejny rozbitek wyładował na Mauritiusie. Przemierzył on wyspę wzdłuż i wszerz, ale nie spotkał już żadnego ptaka o nazwie dodo. Głodny i zmęczony zawędrował na maleńką wysepkę, odciętą wodami przypływu. Tam właśnie natknął się na ostatnią kolonię, widzianą przez człowieka. W latach siedemdziesiątych siedemnastego wieku, osiemdziesiąt lat od chwili odkrycia gatunek dodo należał już do przeszłości. Dlaczego tak się stało? – w oparciu o mylące szkice objaśniano to tym, ze dodo był po prostu nieporadny, gruby i stanowił łatwy lup, jako ofiara – ot, nieudany całkowicie gatunek. Holendrzy tylko przypieczętowali jego nieunikniony los. Trudno wymagać, aby szkice ptaków były idealnie zgodne z rzeczywistością, chociaż, gdyby ktoś naprawdę się postarał lub chciał się postarać, mogłyby takimi być.