Wpisy z kategorii 'Ląd'

Choroby szczurów

14 lutego 2011

34Wyróżniamy choroby pasożytnicze, grzybicze, wirusowe, bakteryjne oraz wywołane niedoborami pokarmowymi. Pasożytnicze spowodowane są przez tasiemce, owsiki, wszy, pchły oraz świerzbowce- powodują osłabienie organizmu. Grzybicze dotyczą nie tylko skóry, ale także narządów wewnętrznych. Choroby wirusowe stanowią duże zagrożenie dla szczurów. Najczęściej spotykane to biegunka, enzootyczne zapalenie płuc (prowadzące do śmierci). Bakteryjne to zakaźne zapalenie płuc wywołane przez drobnoustroje, objawami są: apatia, wzrost temperatury ciała, nastroszenie sierści, katar, kichanie. Następna choroba bakteryjna to kolibakterioza objawia się biegunką, nastroszeniem sierści oraz wychudzeniem. Salmonelloza objawia się wysoką temperaturą, biegunką, wymiotami i utratą łaknienia. Gruźlica objawia się zależnie od umiejscowienia. Choroby wywołane niedoborami pokarmowymi spowodowane są brakiem pewnego składnika w karmie bądź jego nadmiarem. Najczęściej objawia się to zmianami skórnymi, którym towarzyszy brak witamin. Należy koniecznie pamiętać o prawidłowym odżywianiu. Ważny jest rodzaj oraz skład pokarmu, gdyż on ma decydujący wpływ na zachodzące procesy w każdym żywym organizmie. Najlepiej gdy sami komponujemy karmę dla naszych gryzoni. Zaleca się mieszanie ziaren pszenicy, kukurydzy, ryżu, jęczmienia z płatkami owsianymi, pestkami słonecznika czy dyni. Oprócz tego należy podawać szczurom również owoce, warzywa, a także produkty nabiałowe. Przykładowy zestaw żywieniowy dla dorosłego gryzonia: mieszanka ziaren, niewielki kawałek białego sera, marchew, co drugi dzień mączka mięsno- kostna, liść sałaty bądź cykorii (powinny być bardzo dokładnie umyte). Jeśli szczur nie zjada dziennej dawki pokarmu należy ją całą zmniejszyć bądź tylko wybrany składnik, który nie został zjedzony. Ilość pokarmu i rodzaj jest zależny od wieku szczura, ich kondycji, stanu fizjologicznego (ciąża), warunków hodowli (m.in. temperatura czy wilgotność powietrza). Przy karmieniu należy w miarę możliwości uwzględnić te czynniki.

Krowa

13 lutego 2011

32Dzięki procesom biochemicznym w komórkach organizmy żywe syntezują przeróżne związki organiczne. Krowa jest przeżuwaczem, a to znaczy, że połknięta trawa nie jest bezpośrednio trawiona, tak jak u innych roślinożerców. Po wstępnym rozmiękczeniu i nadtrawieniu celulozy przez bakterie żyjące w żołądku zwierzęcia, wraca do pyska, gdzie jest dokładnie rozcierana. Po ponownym połknięciu znów zostaje poddana działaniu enzymów trawiennych bakterii i pierwotniaków. Część żołądka zwana żwaczem jest żywym bioreaktorem. Jego pojemność wynosi ponad 100 litrów fermentującej papki z ponad miliardem bakterii i milionem pierwotniaków w każdym mililitrze. Bakterie trawią celulozę, aby otrzymać energię i substancje do wzrostu. Ponadto w żołądku wytwarzają się lotne kwasy tłuszczowe, które są bezpośrednio wchłaniane do krwi i wykorzystywane jako kolejne źródło energii. Krowa wytwarza mleko w komórkach gruczołu mlecznego. Wszystkie potrzebne do tego składniki pochodzą z przetworzonej trawy. Mrowiska i termitiery liczą zazwyczaj wiele milionów osobników, które pomimo niewielkich rozmiarów, mogą stanowić pokaźną zdobycz. Nic dziwnego, że wiele ssaków przystosowało się do tego pokarmu. Wśród jego amatorów znajdziemy nie tylko mrówkojady, ale także pancernika, łuskowca, kolczatki, a nawet krewniaka hieny – protela. Z ekologicznego punktu widzenia mrówkojad jest drapieżcą. Jego ofiary nie uciekają jednak, więc nie musi ich gonić. Jego problemem jest tylko to, jak w niewielkim czasie najeść się do syta. Zbieranie mrówek jedna po drugiej doprowadziłoby go do wyczerpania i śmierci głodowej, gdyż wysiłek byłby większy, niż zysk z jego jedzenia. Mrówkojad radzi, więc sobie w inny sposób. Przednimi łapami rozgrzebuje mrowisko, próbując dostać się do centralnych komór. Następnie wsuwa tam długi, walcowaty i pokryty lepką śliną język. Podrażnione owady masowo atakują intruza, więc po chwili język jest nimi oblepiony. Mrówkojad połyka je, a następnie powtarza tę czynność dopóki się nie nasyci.

Lew i zebra

10 lutego 2011

48Niezaprzeczalny król dżungli, czyli lew.Lwy są zwierzętami zagrożonymi wyginięciem i obecnie występują wyłącznie na terenie Afryki. Samce i samice różnią się między sobą wyglądem i rolami pełnionymi w stadzie. Samce chronią stado, zapładniają samice, są dużo większe niż samice, ważą do dwustu pięćdziesięciu kilogramów i posiadają grzywę. Samice natomiast nie posiadają grzywy, opiekują się młodymi i polują. Lwy są zaliczane do najniebezpieczniejszych zwierząt sawanny afrykańskiej. Stado składa się najczęściej z trzech do trzydziestu osobników i są to tylko stada rodzinne. Lwy najaktywniejsze są rano, po południu i w nocy- wtedy to słońce nie jest aż tak uciążliwe. Oprócz brązowego i kremowego koloru sierści występują także lwy albinosy oraz lwy o naturalnym białym kolorze sierści. Lwy są mięsożercami i polują grupami na antylopy, gnu, króliki, zebry, bawoły, żyrafy, a nawet hipopotamy i nosorożce. Nie tolerują w stadzie obcych samic, a samce zabijają obce potomstwo. Samce i samice wspólnie opiekują się swoimi młodymi, jednak samice opiekują się tylko swoim potomstwem i o młode innych samic nie dbają. Pasiaste zwierzę charakterystyczne dla sawanny.Zebra to zwierzę należące do parzystokopytnych i koniowatych i występuje wyłącznie na terenie Afryki. Zebra jest jedynym zwierzęciem posiadającym pasy białe i czarne. Zebry nie są dużymi zwierzętami- osiągają najwyżej sto pięćdziesiąt centymetrów wysokości i do dwustu kilogramów wagi. Nie biegają szybko i z tego względu są łatwym łupem dla wszelkich drapieżników. Polują na nie zarówno lwy, tygrysy jaki inne drapieżniki z rodziny kotowatych. Zebry mogą krzyżować się z innymi zebrami, osłami i mułami. Występuje wiele gatunków i rodzajów zebr. Ludzie organizują wyjazdy na sawannę tylko po to by pooglądać sobie zwierzęta i zapolować na nie- polowanie takie nazywa się safari. Prawie wszystkie zwierzęta, jakie żyją w Afryce są pod ochroną a polowania na nie są zabronione. Wywożenie jakichkolwiek trofeów z Afryki jest ściśle zabronione i bardzo surowo karane. Skóry zebry są szczególnie cenne i używane jako elementy dekoracyjne. Są idealne do wieszania na ścianach oraz jako chodniki do salonu lub sypialni. Długa szyja na sawannie.Żyrafa należy na zwierząt parzystokopytnych. Występuje ona wyłącznie na kontynencie afrykańskim. Jest najwyższym zwierzęciem, jakie występuje na sawannie. Żyrafy mierzą nawet do sześciu metrów wysokości i ważą nawet do dwóch tysięcy kilogramów. Ich kręgosłup ma dwadzieścia cztery kręgi, a na głowie znajdują się od dwóch do pięciu wyrostków. Żyrafy żywią się liśćmi i pędami drzew, a dzięki długiej szyi mogą sięgać tam, gdzie inne zwierzęta nie dosięgły, czyli zostają im same smakołyki. Ciąża u żyraf trwa czternaście do piętnastu miesięcy, a zwierzęta te żyją nawet do trzydziestu lat. Żyrafy nie są szybkimi zwierzętami, jednak osiągają prędkość do czterdziestu siedmiu kilometrów na godzinę. Populacja żyraf liczy od około stu dziesięciu tysięcy do stu pięćdziesięciu tysięcy osobników. Nie są one chronione prawem. Jedynymi drapieżnikami jakie zagrażają tym zwierzętom są lwy. Żyrafy z powodu swojej wysokości mają problem z piciem wody. Żeby napić się wody muszą uklęknąć i delikatnie ją pochylić. Właśnie wtedy także może ja zaatakować lew.

Skunks

6 lutego 2011

45Skunksy żyją od 8 do 12 lat. Osiągają długość do 40 centymetrów i tyle samo długości ma również ich ogon. Ważą od 1,5 do 2,5 kilograma. Ciąża trwa zwykle 66 dni, a z jednego miotu rodzi się do 10 młodych skunksów. Obecnie skunksy są zaliczane do rodziny o tej samej nazwie, choć wcześniej przypisywane były do rodziny tzw. łasicowatych. Znane są przede wszystkim z odstraszającego zapachu, którego zadaniem jest odstraszenie wroga. Skunksy mają barwę czarną z szerokim białym pasmem na grzbiecie, dzięki czemu można je z daleka rozpoznać. Najwięcej skunksów mieszka w Stanach Zjednoczonych oraz w Kanadzie. Jak na razie gatunek ten nie jest zagrożony wyginięciem, więc nie jest chroniony. Zwierzę to bardzo dobrze czuje się nocą i wtedy też wychodzi w celu zdobycia pokarmu. Jego pożywienie stanowią głównie owadami i małymi ssakami, ale nie pogardzą także owocami i jajkami. Skunksy to zwierzęta, które mają niewiele wrogów, dlatego też czują się bezpiecznie. Jedynie obawiać się mogą myszołowów i puchaczy. Wilki zamieszkują Europę, Azję oraz Amerykę Północną. W naszym kraju wilki możemy spotkać w województwie podkarpackim, podlaskim oraz małopolskim. Od kilku lat liczba wilków żyjących w polskich lasach ciągle maleje, a winę za ten stan rzeczy przypisuje się kłusownikom. Samice wilków są nieco mniejsze od samców. Wielkość dojrzałego wilka sięga około 200 centymetrów, jego wysokość 70 centymetrów. Waga waha się w granicach 80 kilogramów, ale zdarzają się także duże osobniki, które ważą nawet 80 kilogramów. Wbrew pozorom sierść wilka jest długa, gdyż długość włosa wynosi około 17 centymetrów. Pokrywa sierściowa zbudowana jest z dwóch warstw. Barwa wilków jest trójkolorowa występuje sierść, biała, szara oraz brązowawa. Zwierze to uwielbia wędrować, więc pokonanie dalekich odległości nie stanowi dla niego żadnego problemu. Dziennie może przespacerować nawet 20 kilometrów. Podobnie jak psy wilki potrafią naznaczać swoje terytorium. Jeśli chodzi o wydawane odgłosy to wilki zarówno wyją jak i szczekają. Zające nie żyją zbyt długo, gdyż najdłużej do 5 roku życia. Najczęściej zostają upolowane przez sprytne drapieżniki, jak na przykład lisy, jastrzębie czy też myszołowy. Zające to zwierzęta wyłącznie roślinożerne. Zające są gatunkiem łownym, ale są również objęte ochroną w niektórych miesiącach. Trzeba wiedzieć, że zwierzęta te należą do grupy, która potrafi wyrządzić szkody w gospodarstwie domowym. Zające mają długość od 40 do 75 centymetrów. Ważą z reguły od 3 do 6 kilogramów. Zające mają futro koloru szarego. Jednak zimą barwa ta jaśnieje, a sierść staje się bardziej gęsta. Charakterystyczną cechą tych zwierząt są uszy dłuższe od głowy oraz tylne nogi dłuższe od przednich, co znacznie ułatwia szybkie przemieszczanie się i dalekie skoki. Co ważne zające nie boją się wody, a jeśli będzie taka potrzeba będą w niej pływać. Zwierzęta te bardzo łatwo się płoszą. W ciągu roku samica zająca rodzi trzy razy. Z jednego miotu rodzi się średnio od 2 do 5 młodych zajęcy. Warto wiedzieć, że młode zające rodzą się od razu zdolne do samodzielnego poruszania się.