Ocelot

22 marca 2011

11Piękny drapieżnik, którego wspaniałe futro i jedwabista skóra przyciąga kłusowników.Ocelot jest kotem średniej wielkości. Waży około szesnasty kilogramów i mierzy metr długości nie licząc czterdziestopięcio centymetrowego ogona. Drapieżnik najlepiej czuje się w wilgotnych lasach, na torfowiskach i na terenach, gdzie występuje woda. Jego miejscem zamieszkania jest Ameryka Południowa, Środkowa i południowa część Ameryki Północnej. Mimo, iż jest to dzikie zwierzę często mieszka w pobliżu osad ludzkich. Żywi się niewielkimi ssakami i gadamy. W jego jadłospisie znajdziemy mrówkojada, małpę, pancernika. Nie pogardzi jaszczurką, czy żółwiem. Przebywając w okolicach gospodarstw odwiedza również kurniki w poszukiwaniu pożywienia.Koty te mają żółtawą, krótką, jedwabistą sierść. Odcień futra może być różny w zależności od miejsca, w którym zamieszkuje drapieżnik. Sierść ocelota zdobią, po bokach i na grzbiecie, rozety, które przechodzą w ciemne pręgi widoczne na łapach, głowie i ogonie.Oceloty polują podczas nocy, w dzień lokują się na drzewie i odpoczywają. Podstawowym zagrożeniem dla tych zwierząt jest człowiek i inne kotowate. Małe oceloty stają się łupem węży. Jej znakiem rozpoznawczym są ciemne rozety na jasnym ciele.Żyjąca i polująca w dżungli tropikalnej na terenie Afryki i Azji pantera ma charakterystyczne kolory futra pozwalające jej być trudno dostrzegalną. Na jasnym tle futra natura wymalowała jej ciemnobrązowe rozety. Takie zestawienie przypomina plamy, które tworzy cień rzucany przez liście. Dlatego też pantera, która wychodzi na otwarty teren szuka drzewa, w cieniu, którego może czuć się słabo widoczna. W ciemnej dżungli spotykane są osobniki mające całe futro w kolorze czarnym. Uważa się, że czarne pantery są groźniejsze od cętkowanych, nie jest to jednak potwierdzone żadnymi badaniami. Futro lamparta przyczyniło się do zmniejszenia liczby żyjących osobników, stanowi ono bowiem cenny łup dla kłusowników.Pantera nazywana również lampartem mierzy około sto sześćdziesiąt centymetrów i waży do siedemdziesięciu kilogramów. Kot ten nie ma jakichś szczególnych wymagań, co do miejsca życia. Najważniejsze dla niego jest występowanie wystarczającej ilości pokarmu. Mając co jeść pozostaje w jednym miejscu kilka lat, znacząc swoje terytorium moczem, kałem i zadrapaniami na drzewach.